Ovaj, u narodu poznati svetitelj kao Preteča Hristov, rodio se u domu blagočestivih i pobožnih ljudi, prvosveštenika Zaharije i njegove žene Jelisavete. Stari su bili njih dvoje kada od Boga izmoliše dete, a to dete kasnije odigra odlučujuću ulogu na dan Bogojavljenja. Crkva zbog toga i uzima baš ovaj datum da ga praznuje kao Sabor Časnog i slavnog Proroka, Preteče i Krstitelja Gospodnjeg, Jovana zato što je dolikovalo da se praznikom ukaže poštovanje onome ko posluži Svetoj Tajni Krštenja, stavivši ruku svoju na glavu Gospodnju. Ovaj praznik se naziva Saborom zbog toga što se tog dana ljudi sabiraju u Crkvu radi pevanja i uznošenja slave Bogu u čast svetog Jovana Krstitelja.
Sećanje na ovog svetitelja praznuje se nekoliko puta u godini, ali najviše svečara ima baš na ovaj datum. Ličnost Svetog Jovana Preteče i Krstitelja, jevanđeliste, zauzima posebno mesto u toj hijerarhiji, jer njemu je bio dat dar od Boga da krštava ljude i oslobodi ih njihovih grehova, te on krsti i Gospoda našeg Isusa Hrista. To Krštenje se obavi na reci Jordanu. Bio je takve moralne čistote, da se slobodno mogao nazvati Angelom Božjim, pre nego čovekom, i jedini je od proroka koji je rukom mogao pokazati onoga koga je prorokovao. Proganjan je od strane cara Iroda, bačen u tamnicu i pogubljen odsecanjem glave. Postradao je ovaj mučenik za veru hrišćansku i za Gospoda našeg Isusa Hrista.
Njegove svete mošti htede sveti apostol Luka da prenese iz Sevastije u Hram u Antiohiju, ali ne dobi pristanak, no samo mogaše ruku Pretečinu poneti sa sobom, i to onu ruku kojom Prokaza Spasitelja našeg. Mnoga čudesa su vezana baš za nju, jer učini ta ruka mnogo toga pa čak i danas. Možda treba napomenuti između ostalog da svake godine na ovaj datum arhiepiskopi iznose tu ruku pred narod, pa ako se pojavi otvorena predskazuje rodnu i obilatu godinu, a ako se pojavi zatvorena biće to gladna godina. Zato i mi praznujemo Sabor Svetog Jovana Preteče i Krstitelja, moleći ga da se moli Bogu za nas da se i mi saberemo u Crkvi nebeskoj, da nam podari izlečenje od svih telesnih i duševnih bolesti i patnji.
Ruka je kasnije preneta u Carigrad, ali pod najezdom Turaka gubi joj se trag.Desna ruka Sv. Jovana Krstitelja
Tri velike svetinje: čestica Časnoga Krsta, čudotvorna ikona Presvete Bogorodice Filerimosa i desnica Sv. Jovana Krstitelja su prešle dug istorijski put do danas: od Jerusalima, preko Carigrada su stigle u posjed krstaških vitezova Sv. Jovana Krstitelja koji su ih prilikom krstaških pohoda zaplijenili. U početku su se nalazile na Rodosu, a zatim od sredine 16. vijeka na Malti. To je razlog što su vitezovi Sv. Jovana prozvani Malteškim. U vrijeme Napoleonovih ratova general Malteškog reda je predao svetinje na čuvanje pravoslavnom ruskom caru Pavlu Prvom Romanovu. Svečani prenos svetinja sa Malte na Carski dvor obavljen je 20. oktobra 1799.g. po starom kalendaru. Čuvane su na dvoru Romanovih u Petrogradu odakle su povremeno iznošene u carski ljetnjikovac u Gatčinu sve do Boljševičke revolucije u Rusiji 1918, kada ih je iz Rusije iznijela Marija Fjodorovna, majka Imperatora Sv. Mučenika Nikolaja Drugog u Kopenhagen (ona je bila Danska princeza). Pred svoju končinu predala ih je znamenitom ruskom Mitropolitu Antoniju Hrapovickom koji je svetinje preko Berlina donio u Beograd.
Tada su predate na dar Kralju Aleksandru Karađorđeviću u znak blagodarnosti ruskog naroda i Ruske crkve za prijem velikog broja izbjeglica iz Rusije. Svetinje su čuvane u kraljevskom dvoru na Dedinju do 1941, kada ih je Kralj Petar Drugi sa Patrijarhom Gavrilom Dožićem, ostavio Upravi Manastira Ostroga na čuvanje. Iz Ostroga svetinje su zaplijenjene od Republičkih vlasti Crne Gore 1952. i prenijete u državni trezor. Ruka Sv. Jovana Krstitelja i dio Časnog Krsta Hristovog su iz trezora predate tadašnjem Mitropolitu Danilu Dajkoviću u Cetinjski manastir, a ikona Presvete Bogorodice Filerimosa 1978. je predata Državnom muzeju na Cetinju gdje se i danas nalazi. Ruka Sv. Jovana i dio Časnog Krsta su u početku bile pohranjene u riznici Cetinjskog manastira, a od 1993. iznijete su na javno poklonjenje vjernicima u kivotu sa moštima Sv. Petra Cetinjskog a kasnije u paraklis (kapelu) posvećenu Sv. Jovanu Krstitelju, takođe u samom Manastiru.